Recenzja „Hillbilly Elegy”: przynęta Oscar wyrzucona bez haczyka

Nasz werdykt

„Hillbilly Elegy” robi solidne wrażenie dobrego filmu, ale nigdy się nie łączy.

Do

🤠Amy Adams i Glenn Close za bardzo oddają się tak płytkim rolom.

Przeciwko

🤠Nie ma łuku w tej historii.
🤠Obaj aktorzy grający J.D. są pustkami osobowości.
🤠Film nie ma pojęcia, o czym jest, dla kogo jest, ani dlaczego powinno nas to obchodzić.

Kiedy pejoratywnie nazywamy filmy przynętą na Oscary, rzadko mamy na myśli to, że filmy dążąc do oscarowej chwały są całkowicie złe. Ogólnie rzecz biorąc, przynęta na Oscara jest przeciętna lub potencjalnie nawet solidna, ale jest wyraźnie zaprojektowana, aby zaspokoić głosy członków Akademii, zwykle poprzez intensywne występy, które w przeciwnym razie odwracają uwagę od błędów filmu. Wieśniak Elegy przenosi zasadę przynęty Oscara do najbardziej absurdalnej skrajności, pozycjonując się jako gwiezdny pojazd dla Amy Adams i Glenn Close, który jest tak meandrującym filmem, że ma nadzieję oszukać cię czystymi, surowymi emocjami. I szczerze mówiąc, Adams i Close pracują nad tym, aby dostarczyć wystarczająco dużo łez i gniewu, by przyciągnąć złoty posąg na swoje orbity. Musisz po prostu przesiedzieć bezsensowne rozważania bohatera, który nigdy tak naprawdę nie uczy się ani nie wyrasta ze swoich doświadczeń.

Wspomnienie J.D. Vance'a pod tym samym tytułem jest nie tyle narracją, ile karykaturą przeciwko jego wychowaniu w wiejskich Appalachach pod koniec lat 90. Próbując przystosować się do ekranu, scenarzystka Vanessa Taylor i reżyser Ron Howard próbowali pozbyć się osądzającego wstydu wiejskiego zubożałego, aby pozostawić historię o człowieku, który osiągnął amerykański sen, uciekając z ubóstwa poprzez ciężką pracę. Problem z tym tkwi w kadrowaniu. Kiedy zapoznajemy się z JD (żałośnie obojętnym Gabrielem Basso), jest już dorosły i przeprowadza rozmowę kwalifikacyjną na letni staż pomiędzy latami studiów prawniczych, i cofnął się do swojego rodzinnego miasta dzięki objawieniu, że jego matka Bev (Amy Adams) przedawkował heroinę i nie ma żadnych trwałych możliwości pomocy w powrocie do zdrowia.

To założenie sugerowałoby pewien rodzaj rozłączenia między sukcesem J.D. a jego korzeniami, rozliczeniem się z przeszłością, które musi się wydarzyć, aby się zjednoczyć. Zamiast tego jest dokładnie odwrotnie. J.D. tęskni za swoimi korzeniami, czuje się tak obcy na wykształconych kolacjach w szkole prawniczej, że wpada w panikę, którego widelca użyć. Jednak film jednocześnie stara się postawić, że rodzina jest najważniejsza, jednocześnie potwierdzając, że jest ona funkcjonalnie albatrosem na szyi J.D., który uniemożliwia jego własne ujęcie szczęścia i sukcesu. Byłby to również fajny konflikt, gdyby film twierdził, że ma jakiś wgląd w to, jak JD musi pogodzić pragnienie pozostania z uzależnioną matką z przyciąganiem jego przyszłych perspektyw, ale film nigdy nie czyni tego problemu, zamiast tego pozycjonuje JD”. obowiązkowa troska o dobro matki jako chwilowe odwrócenie uwagi od sukcesu, o którym już zdecydował, że będzie dążył.

Gdy ten niekonflikt między JD a jego kłótliwą matką rozgrywa się w teraźniejszości, jesteśmy traktowani przez retrospekcje, które opowiadają własną historię, całkowicie oddzieloną od współczesnego postępowania i które funkcjonalnie służą jedynie do nadrobienia zaległości w tym, jak JD osiągnął miarą sukcesu. Sceny te przedstawiają młodego JD (równie nieangażującego Owena Asztalosa) radzącego sobie ze swoją emocjonalnie i fizycznie znęcającą się nad matką, popadającą w młodzieńczą depresję i przestępczość, a ostatecznie uratowaną przez swoją twardą jak paznokcie babcię (Glenn Close), która popycha go do wykorzystanie szans akademickich, których potrzebuje, aby uciec z rodzinnego kręgu ubóstwa i nadużyć. To wydaje się być przekonujące na swój sposób, nawet jeśli zachowuje protekcjonalność pamiętnika Vance'a wobec własnej społeczności, ale jest podkopane przez to, co już wiemy o życiu JD w teraźniejszości i nie łączy tematycznie z obecną narracją w żadnym sposób, który uzasadnia jego istnienie.

Najbardziej nieprzyjemną rzeczą w filmie jest to, że jego nagradzanie ma utrzymać film w świadomości publicznej znacznie dłużej, niż ma do tego jakiekolwiek prawo, ponieważ Adams i Close pracują nad rozwinięciem bogatych postaci w filmie, który nie nie mam o nich wiele do powiedzenia. Adams krzyczy i lamentuje w roli bardzo inteligentnej kobiety, która została zepsuta przez emocjonalne znęcanie się i której sny odmówiła jej młoda ciąża, podczas gdy twarda osobowość Close zadaje kłam matce, która troszczy się o przyszłość swojej rodziny, ale nie zna języka ani cierpliwość, aby to wyrazić. Wyraża się to czasami z zabawnym absurdem, jak w przypadku niesławnego monologu Terminatora, który pojawił się w zwiastunie filmu, ale trzeba przyznać, że dzieje się tak, ponieważ aktorki inwestują zbyt dużo siebie w role, na które bardziej zasługują.

Kiedy pozbędziesz się ambicji zdobycia chwały, co ci pozostanie? Jest Wieśniak Elegy studium postaci? Aby tak było, Vance musiałby mieć łuk postaci, pewien rozwój introspekcji lub osiągnięcia w ramach narracji. Czy jest to badanie kryzysu opioidowego na obszarach wiejskich Ameryki? Mogłoby tak być, gdyby zdecydował się zanurkować głębiej, niż powiedzieć, że zażywanie narkotyków jest złe, a ćpuny są smutne. Czy to opowieść o chęci babci, by uratować wnuka przed córką narkomanką? Możesz być w stanie posunąć się tak daleko, ale w takim razie dlaczego uwaga zostaje podzielona na narrację ramową, która ma miejsce długo po jej śmierci? Wieśniak Elegy robi solidne wrażenie dobrego filmu, ale nigdy nie łączy się w sposób, który pokazuje troskę o doświadczenia Vance'a lub krytykę jego perspektyw. W końcu to tylko opowieść o facecie, który najpierw chce zostać prawnikiem, wybiera się w podróż w głąb pamięci, a potem wraca do życia jako student prawa. Mimo całej przynęty, nadal nie ma haczyka, który mógłby cię wciągnąć.