Recenzja „Ostatnia noc w Soho”: Budowanie intrygi prowadzi tylko do tej pory
Nasz werdykt
„Ostatnia noc w Soho” rażąco bawi się feministycznym komentarzem, którego nie do końca rozumie.
Do
- - Doskonały podkład w pierwszym akcie
- - Scenariusze horrorów są dobrze wyreżyserowane
- - Edgar Wright nadal jest wciągającym stylistą wizualnym
Przeciwko
- - Zwroty akcji podważają tematyczny rdzeń filmu
- - Bohaterka gdzieś po drodze gubi swój łuk
- - Nie jest jasne, co, jeśli w ogóle, film próbował powiedzieć
Edgar Wright jest bez wątpienia utalentowanym wizualnie twórcą filmowym, więc warto być podekscytowanym jego ostatnim odejściem od komedii do unironicznego horroru z Ostatnia noc w Soho . Pod wieloma względami Wright wie, jak spełnić obietnicę nawiedzonego stylu brytyjskiego popu i nocnego życia w Londynie z lat 60., tworząc scenografię, która bezpośrednio konfrontuje się z mrocznym podbrzuszem sceny zdominowanej przez jaskrawe kolory i ładne dziewczyny. Ale pod cienką powłoką zwrotów akcji i fałszywych komentarzy społecznych kryje się film szokująco pozbawiony znaczenia, historia tak całkowicie oddana budowaniu intrygi, że jej ostateczne rewelacje są jednocześnie puste i wewnętrznie sprzeczne, prawdopodobnie dążące do moralnej złożoności, ale ostatecznie popadające w pułapka polegająca na inwestowaniu większej ilości energii w tworzenie atmosfery niż rozwiązywanie historii w emocjonalnie satysfakcjonujący sposób.
Szkoda, ponieważ pierwszy akt jest obiecujący do tego stopnia, że wydaje się, że prawie należy do innego filmu. Gdy mysia dziewczyna ze wsi Ellie (Thomasin McKenzie) podąża za swoimi marzeniami, by studiować modę w Londynie, odkrywa, że bezczelna, nowoczesna postawa jej kolegów z klasy nie zgadza się z jej skromną miłością do estetyki pop z lat 60., podczas gdy męscy mieszkańcy jej nowych miejskie lokale są określane jako chytry wkraczający w przestrzeń osobistą. To prowadzi Ellie do poszukiwania mieszkania poza kampusem w pokoju w stylu retro, wynajmowanym przez starszą pannę Collins (Diana Rigg). Ale gdy miga neon za oknem jej loftu, jej wieczorne sny przemykają w późne lata 60., gdy śledzi przewagę piosenkarki z nocnego klubu Sandie (Anya-Taylor Joy), obserwując z drugiej strony odbicie Sandie, jak ją uwodzi. jej menedżer, Jack (Matt Smith).
W ten sposób Ellie próbuje naśladować modę Sandie w dzisiejszych czasach, zapewniając szablon dla jej kreacji ubrań, a także nowe, bardziej miejskie poczucie stylu. Ale ponieważ napędzająca kariera Sandie zaczyna być coraz bardziej eksploatowana niż pierwsze występy, tak samo życie Ellie zaczyna się stapiać i łączyć z okropnościami przeszłości. Jest to zarówno symboliczne, ponieważ starszy pan (Terence Stamp) żywo interesuje się nowo odkrytą pewnością Ellie w sposób, który może wskazywać na wspólną znajomość przeszłości Sandie, jak i niezwykle dosłowny, gdy duchy przeszłości rozbijają rzeczywistość między Śniące i budzące się życie Ellie, wymuszające upiorne halucynacje, które odzwierciedlają mroczną głębię upadku Sandie.
Również: Jak oglądać 'Ostatnia noc w Soho'
To w tych momentach nadprzyrodzonego horroru film błyszczy najjaśniej, gdy pozbawione twarzy, zmieniające się postacie pełzają wzdłuż bocznych uliczek i stosów bibliotek jak horda prześladowców, wyczyszczona z tożsamości poza niewątpliwym zamiarem wyrządzenia krzywdy i ich anonimowości w miejskim tłumie. Szybko przycinające sceny horroru Wrighta są niezwykle skuteczne, choć może mniej, gdy mocno opiera się na wykrzywionych psychodelicznych obrazach, co sprawia, że tym bardziej frustrujące jest, że tylna połowa filmu zwiększa napięcie kosztem jego emocjonalnego rdzenia.
Ellie coraz częściej staje się nie-postacią we własnym filmie, działając jedynie jako naczynie dla ostatecznej tajemnicy tego, co stało się z Sandie, nigdy nie wiążąc się całkowicie z jej ostatecznym pragnieniem bycia projektantką mody. Bo jak bardzo Ellie została uznana za naiwną, mającą obsesję na punkcie nostalgii, której obsesja na punkcie przeszłości jest być może nieco zbyt różowa, nigdy nie przekłada się to na kulminację łuku, zwłaszcza że epilog filmu jest zbyt schludny jako wstążka na historii, która inaczej był dla niej dość bałaganiarski. Zamierzonym przesłaniem może być to, że ona – a co za tym idzie, my – wyewoluowała poza niektóre okrucieństwa z przeszłości, które lepiej zostawić w ukryciu, ale scenariusz Wrighta jest tak niepewny co do tego, gdzie znajduje się jego centrum moralne, że trudno jest wnioskować, że Ellie zabrała wszelkie znaczące wzrosty z jej udręk.
Sytuację dodatkowo pogarsza nieco dziwaczne wyobrażenie filmu o komentarzach na temat wyzysku kobiet, które tak bardzo kręci się wokół niektórych ważnych zwrotów narracyjnych, że nie jest w stanie powiedzieć nic spójnego. Podwyższony charakter nawiedzenia nadaje się do pewnego rodzaju dydaktycznego moralizmu, który film z początku wydaje się kontynuować, ale gdy natura nawiedzenia się wyjaśnia, przekaz staje się tak zagmatwany, że trudno powiedzieć, że ma jakiekolwiek spojrzenie na patriarchat niż stwierdzenie, że przemoc wobec kogokolwiek jest zła. Jednym z odkrywczych momentów kulminacji jest o włos od wyraźnej deklaracji, że gwałciciele też mają uczucia, co może być zbyt zniuansowanym ujęciem, by wcisnąć się w ciągu kilku sekund od śmiercionośnych wyrostków przebijających podłogę, by wciągnąć naszą bohaterkę do piekła.
Ostatnia noc w Soho , bardziej niż cokolwiek innego, jest ćwiczeniem z frustracji. Pierwszy akt jest tak mocny, że przygotowuje cię do filmu, który bada ewolucję kobiecych aspiracji miejskich na przestrzeni 50 lat, może zdejmując nostalgiczne gogle, by pokazać, że kobiety nie były bardziej różowe niż teraz. Ale jeśli już, film niemal zakłada coś przeciwnego, podkreślając okropności przeszłości tak bardzo, że nie udaje mu się narysować linii wiodącej do teraźniejszości, a poprzez pominięcie sugeruje, że patriarchalny ucisk pozostaje zakorzeniony w przeszłości.
W końcu nie ma znaczenia, jak sprytna jest twoja tajemnica ani jak dobrze przeraża cię skok, jeśli twoja historia obejmuje szerszy punkt. Nie każda historia musi angażować się w tego rodzaju rozmowę kulturową, ale Ostatnia noc w Soho tak rażąco bawi się feministycznym komentarzem, że nie do końca rozumie, że staje się to żałośnie widoczne, gdy zdejmuje się warstwy ze względu na wartość szokową. Jest powód, dla którego na wybiegach zatrudnia się modelki, by pochwalić się markowymi ubraniami: manekin nigdy nie odda pięknego wyglądu, na jaki zasługuje.
Ostatnia noc w Soho otwiera się w kinach 29 października.
