Recenzja „Przestrasz mnie”: Maluje przezabawny creepshow, używając tylko słów.
Nasz werdykt
„Scare Me” gra jak Halloweenowy program „Middleditch and Schwartz”, i mam na myśli to z najbardziej pochlebnymi intencjami.
Do
- 🔦 Fenomenalne spektakle.
- 🔦 Pomysłowa dostawa horroru.
- 🔦 Ambitny, z zyskiem.
Przeciwko
- 🔦 Dla niektórych może być zbyt „meta”.
- 🔦 Przegadany horror.
Nie, Strasz mnie nie przestraszy cię (według definicji głównego nurtu). Tak, Strasz mnie pozytywnie zachwyci publiczność wzorowymi opowieściami przy ognisku i improwizacjami. Jako pisarz i reżyser, sposób myślenia Josha Rubena podchodzi do intryg narracyjnych z najbardziej podstawowej perspektywy dowodzenia publicznością, używając tylko swojego słownictwa, charyzmy i najdrobniejszych szczegółów. Kabina w leśnej opowieści grozy o opowiadając horrory, podczas gdy niepewność i zazdrość dwóch twórców ożywiają swoją pomysłową amunicję na temat trolli wentylacyjnych, wilkołaków i epidemii zombie. Może to zabrzmieć dziwnie, ale ćwiczenie Rubena w kreatywnym spitballu wybucha z postaciami, namacalnym napięciem i przerażającymi historiami, które są warte opowiedzenia w ciemności.
Fred (Josh Ruben), początkujący scenarzysta/reżyser/aktor, ucieka do Catskills na odosobniony domek z misją napisania swojej epickiej sagi o wilkołakach. Pewnego ranka podczas biegania spotyka Fanny (Aya Cash), ten Fanny, która jest autorką Wenus , okrzyknięta przez krytyków jedną z największych powieści grozy wszech czasów. Obaj rozdzielają się, aby w samotności mapować swoje najnowsze projekty, dopóki sieci energetyczne nie staną się czarne, a Fanny pojawia się na progu Freda. Ona jest znudzona, a on jest „przerażającym kotem, więc proponuje pomysł: nie śpią całą noc, pokonując doldrums przerażającymi oryginalnymi historiami. Fred zgadza się, napędzany niewypowiedzianą motywacją udowodnienia, że jest najlepiej sprzedającym się autorem. Cholera, nawet ich dostawca pizzy, Carlo (Chris Redd), uczestniczy.
Jeśli cokolwiek, Strasz mnie jest twórcą oświadczeń. Ruben nie wymaga galonów fałszywej krwi, hord potworów CGI, ani nawet jednej zaborczej zjawy. Strasz mnie krystalizuje to, co już wiedzą najbardziej odnoszący sukcesy twórcy filmów niezależnych: wszystko, czego potrzeba, to zabójcza historia. Kiedy pozbędziesz się praktycznych efektów i animowanych przykrywek, co pozostanie? Słowa na stronie, które będą wyświetlać swoją samodzielną wartość, gdy zostaną przeczytane na głos, bez rozpraszających przebojów. To hazard, biorąc pod uwagę, że w dzisiejszych czasach skupienie uwagi widzów pali się szybciej niż bawełna, ale diabeł tkwi w teatralnych szczegółach Rubena. Każda historia ożywa, gdy postacie wokalizują unikalne akcenty, podczas gdy mniejsze, praktyczne pomoce wizualne (kukiełki cienia, rękawiczki kostiumowe itp.) rozpoczynają to, co kończy się projekcja naszego umysłu.
Josh Ruben i Aya Cash upiornie gadają dynama w swoim jednoosobowym, jednoosobowym Opowieści z krypty inspiracje (obie przybijające wrażenia Johna Kassira), as Strasz mnie staje się nieszablonową antologią horroru. Sceny rozgrywają się całkowicie na energii obu aktorów, które są silniejsze niż złowroga supernowa. Gra Rubena z początku filmu o wilkołaku, w którym mały chłopiec obserwuje, jak dzika bestia morduje jego rodziców, wykorzystuje zacienione schody i korytarze, gdy Fred staje się chłopcem, Lycanem i ofiarami. Sarkastyczny, gryzący dowcip Casha faworyzuje bardziej kompetentnego słowotwórcę i twórcę scen. Dbałość o drobiazgowość Fanny opisuje nawet najdrobniejszy kąsek atmosfery (ślinimy się), gdy wymyśla historię zemsty na jakimś słowiańskim dziadku, który dokonuje zemsty w imieniu swojego błędnie otrutego psiaka.
Dwóch aktorów, próbujących opowiedzieć się nawzajem, wcielających się w postacie napędzane ego i syndromem zwątpienia w siebie i oszusta. Jak zabawne może to być? Moja odpowiedź: bardzo!
W miarę jak ich konkurencja rośnie, a Carlo wkracza na scenę (Chris Redd wstrzykuje jeszcze więcej zip), nietrzeźwość alkoholem i kokainą rozluźnia wszelkie zahamowania, które wciąż mogą być związane psychologicznymi łańcuchami. Operator Brendan H. Banks odpowiada na meta-dyrektywy Freda i Fanny, mimo że nieumarły Shitzu nie kuśtyka w kierunku Fanny w centrum uwagi. Mimo to kamera trzyma się, a projekt dźwiękowy nakłada skomlenie szczeniaka na pustą przestrzeń. Albo przybliża się do groźnej Fanny, pozującej na Freda, który garbi się na swoim zabytkowym krześle, jego nowo odnaleziony przyjaciel naśladuje upiornego psa, którego wezwała poprzez warczenie, ślinienie i zachowanie. Jesteśmy oszukani, by zobaczyć Fanny jako tę nieszczęsną istotę, a Freda jako gremlina w stylu Golluma, nie tylko dzięki fascynującemu fizycznemu zaangażowaniu, ale także dzięki aspektom filmowym, które odzwierciedlają opowiadane historie w najmądrzejszych przejawach.
Im więcej postaci gubi się w swoich fantazjach, tym bardziej kamera inscenizuje doskonale wykadrowane ujęcia. Fred, skaczący do skowyczącej gospodyni jak jego wilkołak. Fred i Fanny robią ciche miny, wskazując palcem na usta, do kamery z Lśnienie przerażenie sióstr (powyżej). Nawet zaciemniając tło za Fanny, ciepłe światła domu oświetlają jej oszołomioną gwiazdę postacią, gdy występuje w konkursie śpiewu w fałszywej rzeczywistości, będąc pod klątwą diabła. Cue Fred i Carlo synchronizują choreografię jako tancerze rezerwowi, podczas gdy Strasz mnie przeistacza się w muzyczny thriller skąpany w satanistycznych odcieniach czerwieni. Minimalizm nigdy nie jest przekleństwem, tylko błogosławieństwem. Cash, Ruben i Redd przywołują przysłowiową magię opowiadania historii, o której słyszymy tak często, jak ich dobitne wrażenia budzą zachwyt na najwyższych szczytach produkcji scenicznej.
Nawet lepiej, Strasz mnie czuje się introspektywnie osobisty. Stawką są nie tylko scenarzyści i powieściopisarze walczący z blokadami. Gdy Fred monologuje o 38-letnim analityku marketingowym, który wciąż umiera, by spełnić swoje marzenie, to kłujące uczucie wyostrza słowa Rubena. Ataki Fanny na Kruche Freda, coś, co zapisuje w swoim zeszycie, pokazują, że Fred nie może tego „znieść”, tylko zdolny do wyładowania złośliwości i destrukcyjnych tendencji. Słoność Freda z powodu błyskawicznej popularności Fanny stawia pod znakiem zapytania niezdolność innego białego kolesia do postrzegania swojej płci jako równej (lub lepszej), podczas gdy gorące ciosy Fanny niszczą (przeciętnego) mężczyznę, który pozwala swojemu machismo pielęgnować wewnątrz samolubnego demona . Punchlines stają się mniej o zbieraniu oklasków, a bardziej o nieskończenie bezowocnym zadaniu polegającym na przebijaniu postrzeganych konkurentów o jakieś utwierdzające życie zwycięstwo, które nie jest ważniejsze niż bezwartościowość, która nastąpi po zaledwie godzinach, gdy fandom i splendor otępiają. Stąd coraz mniej subtelne napięcie staje się nie do pominięcia, gdy widzowie czekają, aby zobaczyć, która postać pęknie pierwsza, a co gorsza, jak ich horror zmienia się z udawania w karę w świecie rzeczywistym.
Jeśli Strasz mnie to eksperyment z niskobudżetowym straszeniem z wykorzystaniem metod manipulacji werbalnych, to strzał w dziesiątkę. To, co Josh Ruben osiąga bez kostiumów, w bezsilnej kabinie, z entuzjazmem tylko trzech aktorów (plus Rebecca Drysdale jako gadatliwej kierowcy jazdy), architektów bardziej ujmujących narracji grozy niż projekty z milionami dolarów i obsadą. Jest sztuka oczarowania publiczności, na przykład wprawnym komikiem lub mówcą przewodnim w ten sam sposób Strasz mnie nigdy nie wymyka się twojej uwadze. To naprawdę jeden z bardziej imponujących przykładów tego, jak ważne jest opowiadanie historii dla kinowych przedsięwzięć, wznoszone przez poszukiwaczy chłodu na szczycie swoich gier.
Strasz mnie uderza Shudder 1 października 2020 roku.
