Recenzja „Space Jam: A New Legacy”: Co my tu robimy?
Nasz werdykt
Wszyscy rozumieli zadanie. To zadanie nigdy nie było dobrym pomysłem.
Do
- 🐰 Czasami Looney Tunes robią rzeczy z Looney Tunes.
- 🐰 Don Cheadle to machina charyzmy.
Przeciwko
- 🐰 To jest dokładnie tak cyniczna reklama, jak się wydaje.
- 🐰 Przez większość czasu nawet nie próbuje być zabawny.
- 🐰 Fabuła przeradza się w absolutny nonsens.
Jak po obejrzeniu jechałem do domu z teatru Kosmiczny Jam: Nowe Dziedzictwo , nie mogłam powstrzymać się od myślenia o czasie, energii i talencie, które zostały włożone w to, czego właśnie byłam świadkiem. Malcolm D. Lee jest cenionym reżyserem komediowym, który wydaje się coraz rzadszy. Don Cheadle to machina czystej charyzmy. Setki animatorów i artystów cyfrowych renderowało warstwy na warstwach obrazów, aby zapewnić wizualny splendor i wywołać slapstickowy śmiech. Nawet LeBron James jest znośnym aktorem, przybierając o wiele większy urok niż Michael Jordan w poprzedniku tego filmu.
Jest tyle pracy do zrobienia Nowe dziedzictwo więcej niż cyniczne ćwiczenia w zarządzaniu własnością intelektualną, w które tak boleśnie się wkręca. Ale to nie jest dekonstrukcja Lorda i Millera. Nie ma podstawowej analizy różnych marek, które tworzą katalog filmowy Warner Brothers, nie ma jednoczącego tematu, który łączyłby te przeładowane bachanalia odmiennych historii, postaci i scenerii. Ponieważ nie ma żadnego do znalezienia. Nazwijmy to, jak to jest. Podobnie jak oryginał Kosmiczny mecz , to jest chwalebna reklama, prosta i prosta. Ale teraz, co gorsza, jest to konkurs pomiaru kutasa z Disneyem, aby przekonać udziałowców WB, że obstawiają konia z wszystkimi odpowiednimi franczyzami.
Nie oznacza to, że trzej uznani scenarzyści (Juel Taylor, Tony Rettenmaier i Keenan Coogler) nie starają się zrobić czegoś zrozumiałego i zabawnego z ich mandatu korporacyjnego. LeBron (grający sam) kłóci się ze swoim synem Domem (Cedric Joe), gdy nalega, aby Dom skupił się na podstawach koszykówki, a nie na zabawie, podczas gdy Dom jest znacznie bardziej zainteresowany programowaniem gry wideo w koszykówkę, która dodatkowo daje punkty za styl do zwykłych rachunków za wiadra. Ten klin pogłębia się dopiero, gdy Dom zostaje porwany przez Ala G. Rhythma (Cheadle), konstrukt AI, który obsługuje Warner Brothers Serververse – cyfrową przestrzeń, w której właściwości WB są prawdziwe i świadome – i chce skopiować podobizny LeBrona, aby go wstawić popularne filmy i programy. Z jakiegoś powodu postanawia, że wyzwanie LeBrona na mecz koszykówki w zamian za syna jest dobrą strategią, tylko po to, by umiejętności programistyczne Doma okazały się tajną bronią umożliwiającą Alowi G. przekształcenie meczu koszykówki w stylizowaną wersję snów Doma.
Najlepsze dzisiejsze HBO Max rozdaje HBO Max z reklamami7,99 USD/mc Zobacz 20% taniej HBO Max bez reklam 11,99 $/mth Pogląd 20% taniejJeśli zastanawiasz się, jak wchodzą w to Looney Tunes, jest to nie mniej wymyślne niż wtedy, gdy Michael Jordan zrobił to 25 lat temu, ale jest też znacznie bardziej skomplikowane. Zasadniczo, wszystkie Tunes, z wyjątkiem Królika Bugsa, znudziły się byciem Tunes i udały się do innych części Serververse, aby znaleźć swoją błogość, jak sądzę. Teraz, podczas gdy LeBron naciska, aby pozyskać do swojej drużyny niektórych graczy z rzeczywistym potencjałem, Bugs wykorzystuje to jako wymówkę, by zamiast tego zebrać pozostałych Looney Tunes jako swoich kolegów z drużyny, ponownie łącząc zespół Tune Squad pomimo braku podstawowej wiedzy o koszykówce. Jedynym wyjątkiem od tego jest oczywiście Lola Bunny (teraz z jakiegoś powodu wyrażona przez Zendayę), która czuje, że ma kilka scen na podłodze w krojowni z powodu tego, jak przesadnie podkreśla się, że jest wśród reszty zespołu, tylko po to, by niewiele więcej niż najbardziej znana dziewczyna w zespole. Jeszcze raz.
Trzeba przyznać, że przez większość czasu trwania filmu kładziono duży nacisk na renderowanie Tunes w ich autentycznym stylu 2D, ponieważ ich zdecydowanie brzydsze wersje renderowane w 3D są aktualizowane tylko podczas samego meczu koszykówki. A kiedy Tunes rzeczywiście mogą być zwariowane, można znaleźć całkiem przyzwoite slapstickowe gagi. Jednak lwia część tego czasu ekranowego poświęcona jest pokrętnym parodiom dowolnego adresu IP, który znajduje się na obowiązkowej korporacyjnej liście kontrolnej, i absolutnie nic z tego nie działa. W rzeczywistości nazywanie ich parodiami jest hojne, ponieważ nie są nawet żartami. Są tylko odniesieniami, wizualnymi rekreacjami, na które można wskazać w drętwym rozpoznaniu tego, co jeszcze można oglądać w HBO Max.
Sytuacja wcale się nie poprawia, zanim nadejdzie właściwy mecz koszykówki. W widocznych zwiastunach publiczność gry jest pełna statystów przebranych za różne postacie z wielu filmów i programów telewizyjnych, a także cyfrowych renderów innych właściwości kreskówek, które stale odwracają uwagę od akcji na pierwszym planie. Nie wydaje się to wypadkiem niewłaściwie umieszczonych priorytetów, niż celowym bombardowaniem markowych obrazów, ponieważ Warner Bros. nie dba o to, że śledzisz fabułę. Zależy im na tym, abyś pamiętał, kto jest właścicielem Batmana, Pennywise i The Iron Giant.
Jeśli chodzi o tę najważniejszą fabułę, podczas gdy ja chcę przyznać wyższe noty scenarzystom przynajmniej za próbę zrobienia czegoś powieściowego z konfliktem ojciec-syn, sposób, w jaki narracja przeradza się w kompletny nonsens w trzecim akcie, jest kaskadą złego decyzji i wyjść z więzienia darmowe karty. Pomysł, że Oddział Zbirów jest supermocnymi postaciami z gier wideo, które przeciwdziałają zdolnościom kreskówek Tunes, jest potencjalnie interesujący, ale działa tak, jak przedstawiono, jeśli założysz, że gry wideo nie działają na żadnych ustalonych zasadach ani ograniczeniach. To tak, jakby pisarze nigdy wcześniej nie grali w grę wideo, a wszystko, co jest poza granicami rzeczywistości, równie dobrze może być magią i deus ex machina. Staje się to szczególnie widoczne, gdy Al G. nieustannie – i mam na myśli stale – zmienia stawki, niebezpieczeństwa i rzeczywiste zasady gry bez jakiejkolwiek spójności, wysysając w ten sposób wszelkie napięcie, zanim będzie miało szansę się zbudować. To kończy się serią wątków fabularnych, które nie tylko naruszają zasady, które film ustanowił nie pięć minut wcześniej, ale są tak farsowo śmieszne, że stają się nieumyślnie zabawne tylko wtedy, gdy jesteś proszony o przyjęcie go ze śmiertelnie poważną szczerością.
Słuchaj, z radością przyznam, że więcej przyjemności znalazłam w Kosmiczny Jam: Nowe Dziedzictwo niż się spodziewałem. W bajkach czasem zdarzają się głupie wybryki kreskówek, jest taki epizodyczny gag, który naprawdę mnie rozśmieszył, a Don Cheadle, chociaż jego postać nie ma żadnego sensu, przybiera bardzo zabawną postać. Ale nic z tego nie przezwycięża przewrotnie cynicznego powodu istnienia filmu. Wszelka samoświadomość ze strony producentów WB, że wydają się podejmować decyzje przypominające nieludzką, algorytmiczną regurgitację rzeczy, które ludzie już lubią, jest zagłuszana przez ich decyzję o nakręceniu filmu, który jest dokładnie taki rodzaj niedomykalności. Chwała wyraźnie utalentowanym partiom, które próbowały budować sztukę na bezpretensjonalnych podstawach, ale to przygnębiające marnotrawstwo tych talentów.
Kosmiczny Jam: Nowe Dziedzictwo otwiera się w kinach i na HBO Max 16 lipca 2021 r.
