Recenzja „Spirala”: Bój się bliźniego

Nasz werdykt

„Spirala” zawiera napięty scenariusz i pełne pasji występy, które przywołują przerażające, bezradne uczucia odczuwane przez niezliczone osoby LGBTQ+ w ich codziennym życiu.

Do

🌀 Horrory z korzyścią dla reprezentacji.
🌀 Silne role wiodące.
🌀 Wypłaty nie wstrzymują się.

Przeciwko

🌀 Struktury są znajome.
🌀 Czasami ambitny do winy.

Okropności supremacji i dyskryminacji wydają się być tematami, których Ameryka nigdy nie prześcignie. To nie wina filmowców; plujące nienawiścią wilki podnoszą głowy, gdy społeczeństwo traci czujność. Kurtisa Davida Hardera Spirala prowokuje lęki niechcianych w zaburzonej bańce na przedmieściach, gdzie opresja i kultyzm łączą się ze sobą w parze. Cykl, który jesteśmy skazani na powtórzenie, ponieważ krytycy nieustannie nazywają filmy ważnymi dekada po dekadzie. Wciąż przejmujące, ponieważ sprawne wzniecanie strachu i brutalne wykorzystywanie przez Hardera najbardziej bezbronnych uderza mrożącą nutą narodowej porażki, która jest, jak na ironię, tak nieprzyjemnie istotna.

Malik (Jeffrey Bowyer-Chapman) i Aaron (Ari Cohen) uciekają od miejskiego życia na spokojne noce, podwórka i nowy początek. Córka Aarona, Kayla (Jennifer Laporte), nie jest zachwycona przeprowadzką swojej rodziny, ale szybko wpada w oko miejscowego chłopca, co osłabia jej frustrację. Chociaż Malik nie jest przekonany o ich idealnej małej kryjówce. Sąsiedzi wpatrują się w parę gejów, mówiąc rzeczy w stylu, nie mamy nikogo z was w mieście, a wtedy groźby stają się jawne. Niestety to coś, co zauważa tylko Malik. Aarona pocieszają nowi sąsiedzi, którzy zachowują się gościnnie i serdecznie, ale Malik podejrzewa, że stoją za pijanymi kolacjami i ogniskami złowrogie intencje.

Z sekwencji otwierającej, w której ptak uderza w przednią szybę Aarona, pozostawiając w sobie wirującą okrągłą szczelinę, Spirala przeklina swoje niewinne strony. To miecz obosieczny, w którym otwarcie gejowskie postacie, takie jak Malik, są torturowane przez nieludzkość, którą znosili przez całe życie, a następnie spotykają się z performatywnym urokiem miłego faceta, takiego jak Marshal (Lochlyn Munro), który nawet w uprzejmości przypomina prześladowców, którzy… po prostu dostosowaliśmy ich sposoby. To zło, czysta paranoja kameleonów, jak zmiana na Zaproszenie . Uznanie dla zdjęć Bradleya Stuckela, odpowiedzialnego za wiele ujęć „obserwatorów w oknie”, które rujnują poczucie bezpieczeństwa w domu.

Zdolność Hardera do łączenia horrorów codziennego stylu życia z bardziej filmowymi nadprzyrodzonymi aspektami nigdy nie rozprasza. Rosnąca nieufność Malika jest poparta rozsądkiem. Wraca mu myślami, kiedy fanatycy rozwalili głowę jego chłopaka kijami bejsbolowymi, co przygotowuje scenę dla jego intensywnej ostrożności. Kiedy wraca do domu, by zobaczyć namalowane sprayem na ścianie słowo na „k” lub kiedy dostrzega rytualne tańce po drugiej stronie ulicy, nie są to czerwone flagi, które mrugają, a przeoczysz tęsknotę. Spirala popycha Malika, przywraca antygejowską traumę, a następnie, jak wspomniano powyżej, uderza jeszcze mocniej, dodając upiorne wizje do miksu. Element, który odrywa kolejną warstwę – horrory społeczne, horrory kultowe, teraz horrory paranormalne – i działa, aby podkreślić zaburzony stan umysłu Malika.

Rzecz w tym, Spirala nie jest aż tak skomplikowany w swojej koszmarności. Oczekuje się ukierunkowanego nękania Malika i Aarona, kolejne ataki odzwierciedlają podobne narracje grozy, a Harder nie ukrywa, jak „obcy” są i zawsze będą postrzegani właśnie w ten sposób. Tym, co wyróżnia ten film, jest rozwój postaci, kreacje aktorów stawiających czoła demonom z krwi i kości. Tragiczna historia Malika budzi empatię, biorąc pod uwagę, jak cykl się powtarza. Jego związek z Aaronem i Boogerem, znanym również jako Kayla (Jennifer Laporte błyszczy), emanuje rodzinną więzią, która pogarsza się pod wpływem okoliczności nikczemności. Jeden człowiek kurczowo trzyma się idei, że homofobia zniknęła, podczas gdy inny nigdy nie zapomni bólu, który znosił z powodu swoich grzesznych wyborów. Obaj ukarani, obaj torturowani, obydwaj pewni, że nie ma ucieczki, czy chcesz wierzyć w zmianę, czy w zakorzenione zachowania.

Jeffrey Bowyer-Chapman wnosi garściami walki i świadomości swój nokautujący portret Malika. Człowiek, który od żądania od Kayli nie wypowiadania się publicznie, ponieważ bycie innym jest karalnym przestępstwem w Ameryce, kończy film wypowiadając mocne zakończenie: „nadzieja nigdy nie milczy”. Coś pozytywnego, do czego można się przyczepić po graficznym zwrocie wydarzeń z trzeciego aktu.

Spirala wydaje się tak naturalny w swoim komentarzu, a sposób, w jaki przekłada się to na skutecznie napiętą narrację, jest równie przerażający, jak kontemplacyjny. Jeffrey Bowyer-Chapman i Ari Cohen są magnetyzmem, ponieważ ich romantyczne towarzystwo zarówno przyciąga (się nawzajem), jak i odpycha (umysły z małych miasteczek). Jako horror pełen oprawionych w skórę manifestów, złowrogich starć na blokowych imprezach i krwawych, złośliwych wiadomości wysyłanych w formie włamań, znajomość nie jest równoznaczna z zmarnowanym potencjałem. Przypominam sobie coś w stylu Erlingura Thoroddsena Strzelanina w porównaniu i jak doświadczenie gejowskie tak łatwo reprezentuje kino grozy, które przerabia niezawodne formuły z nowo odkrytą perspektywą. Opowieść o fałszerstwach o tym, jak daleko zaszliśmy, o realiach demograficznych mniejszości wciąż znoszących, podczas gdy sojusz jest sprzedawany jak towar, a toksyczność nadal zanieczyszcza więcej zasobów myśli, niż wielu chce przyznać.